როდესაც საქმე სიცოცხლესა და სიკვდილს ეხება, ადამიანები ყოველთვის მიჩვეულნი არიან მათ ორ დაპირისპირებულ უკიდურესობად დაყოფას: სიცოცხლე არის დილის სუფთა და თბილი შუქი, აყვავებული ყვავილები ტოტებზე და იმედი მჭიდროდ დაჭერილი პალმებით; სიკვდილი კი ცივი და ჩუმი ღამეა, ტოტებიდან ცვივა გამხმარი ფოთლები და გარდაუვალი დასასრული, რომელსაც ჩვენ გავექცევით. ეს ინსტინქტური შიში გვაიძულებს ხშირად შეპყრობილნი ვიყოთ სიცოცხლის ხანგრძლივობით, მაგრამ უგულებელვყოთ სიცოცხლის სიღრმის შესწავლა და ყოველთვის არ გვსურს შევეგუოთ იმ ფაქტს, რომ სიკვდილი სიცოცხლის განუყოფელი ნაწილია. ისინი არასოდეს არიან განცალკევებული მტრები, არამედ თანამგზავრები, რომლებიც თანაარსებობენ და ერთმანეთზე არიან დამოკიდებულნი ბუნების ციკლში.
სიცოცხლის ძვირფასი არა მარადისობაშია, არამედ მის სასრულობასა და სიცოცხლისუნარიანობაში.ცხოვრება არის ცალმხრივი-მოგზაურობა. დაბადების ტირილიდან დაწყებული, ცნობისმოყვარეობით და ენთუზიაზმით ვეხებით სამყაროს სითბოს და სიცივეს, ვგრძნობთ ოჯახური სიყვარულის სითბოს, მეგობრობის გულწრფელობას და სიყვარულის სილამაზეს, განვიცდით სიცილს და ცრემლებს, სირბილესა და იმედგაცრუებას, ვიზრდებით ყოველ გამოცდილებაში და ვიმდიდრებთ ყოველგვარ აღქმაში. ველური სარეველა შეეცდება გაარღვიოს ნიადაგი, პატარა ყვავილი გაბედულად აყვავდება მზისკენ, მფრინავი ჩიტი კი აგრძელებს ფრთების გაშლას და აფრინდება. მსოფლიოში ყველა ცოცხალი არსება ცდილობს თავისი სინათლე გამოანათოს შეზღუდულ დროში, რაც ცხოვრების ყველაზე ორიგინალური აზრია - არა უბრალოდ არსებობისთვის, არამედ თბილად ზრდისთვის, ყურადღებიანობისა და საკუთარი უნიკალური კვალის დატოვებისთვის. ჩვენ არ უნდა ვიბრძოლოთ იმაზე, თუ როდის დასრულდება ცხოვრება, უბრალოდ ვაფასებთ აწმყოს ყოველ წამს, გიყვართ გულწრფელად, იცხოვრეთ სერიოზულად და შეავსეთ შეზღუდული ცხოვრება სითბოთი და ღირებულებით.
სიკვდილი არ არის საშინელი. ეს არ არის სიცოცხლის განადგურება, არამედ ბუნების ციკლი და დანიშნულება.დაბადება, დაბერება, ავადმყოფობა და სიკვდილი ყველაზე სამართლიანი კანონებია მსოფლიოში, ვერავინ იქნება გამონაკლისი სიმდიდრისა და სტატუსის მიუხედავად. ჩვენ ყოველთვის გვგონია, რომ სიკვდილი დანაკარგია, განშორება და ყველაფრის დასასრული, მაგრამ სხვა პერსპექტივიდან, სიკვდილი მხოლოდ ცხოვრების ფორმების გარდაქმნაა: დაცემული ფოთლები იქცევა გაზაფხულის ტალახად ახალი ხეების გამოსაკვებად, გამდინარე წყალი ერწყმის მდინარეებსა და ზღვებს, რათა დაუბრუნდეს უკიდეგანობას და დაკარგული სიცოცხლე არასოდეს ქრება. ისინი, ვინც გვიყვარდა, სითბო, რომელიც ჩვენ დავტოვეთ, და სიკეთე, რომელიც გადავეცით, ყოველთვის დარჩება სამყაროში, გახდება შუქი შემდგომი თაობების მეხსიერებაში და ინტეგრირდება ბუნების ციკლში. სიკვდილი გვასწავლის პატივისცემას, გვაიძულებს გავიგოთ ცხოვრების სისუსტე და ძვირფასი, გვაიძულებს თავი დავანებოთ აკვიატებებს და კამათს, ვიცოდეთ როგორ პატივი ვცეთ სიცოცხლეს, მოვეპყროთ სხვებს და საკუთარ თავს. ეს არ არის ბნელი დასასრული, არამედ შეხსენება, რომ ჩვენ უნდა ვიცხოვროთ ისე, როგორც გვინდა იმ დროს, როდესაც სიცოცხლე გვაქვს.
სიცოცხლისა და სიკვდილის ციკლი არის სამყაროს მარადიული კანონი და ასევე ცხოვრების ყველაზე ნაზი ჭეშმარიტება. ჩვენ არ უნდა გვეშინოდეს სიკვდილის მოსვლისა და არც სიცოცხლის დროის დაკარგვა. ცხოვრება გვაძლევს უფლებას ვიგრძნოთ სამყარო, სიკვდილი კი სიმშვიდეს გვაძლევს წარსულის დასამკვიდრებლად. ისინი ავსებენ ერთმანეთს, აქცევენ ყოველ ცხოვრებას აზრს და ყოველ გამომშვიდობებას მნიშვნელოვანს. დაე, ყველამ მოწიწებით მოვეპყროთ ცხოვრებას, მივიღოთ სიცოცხლე ენთუზიაზმით, განშორება და დასრულდეს მშვიდი და მშვიდობიანი გონებით, გვესმოდეს, რომ ჩვენ უნდა ვიცხოვროთ ბრწყინვალედ, როდესაც ცოცხლები ვართ, და მივიღოთ ბუნების მოწყობა მშვიდობიანად გარდაცვალებისას და ვიცხოვროთ ყველაზე ავთენტური და თბილი თვით სიცოცხლისა და სიკვდილის ციკლში.
