ჩვენ ხშირად ვფიქრობთ სიკვდილზე, როგორც დამშვიდობებაზე, როგორც სიბნელეზე და დასასრულზე, მაგრამ ის უფრო ჰგავს მოგზაურობას აჩქარების გარეშე, დიდი ხნის-ნანატრი დასვენების.
ცხოვრება გრძელი სიარულია. ჩვენ მოვდივართ ტირილით, ვიზრდებით დაბრკოლებად, ვატარებთ სიხარულს და დაღლილობას, ზრუნვას და სინანულს, ჩქარობენ სამყაროში. ჩვენ გვიყვარს, გვძულს, ვეჭიდებით და ვკარგავთ; ჩვენ ისევ და ისევ ვხსნით გულებს, შემდეგ ნაზად ვხურავთ მათ. სიკვდილი კი უბრალოდ ის მომენტია, როდესაც ჩვენ ყველა ტვირთს ვდებთ-აღარ ვწუხვართ, აღარც მოუსვენრობა, აღარც აუხდენელი სურვილები, აღარც გამოუთქმელი სიტყვები.
ეს არ არის გადაშენება, არამედ დაბრუნება.
ისევე, როგორც ფოთლები ეცემა დედამიწას, ნაკადულები უერთდებიან ოკეანეს და ღრუბლები იქცევა ნაზ წვიმად, ყველაფერს აქვს თავისი დანიშნულების გზა და ჩვენც. ის ოდესღაც ნათელი ღიმილი, სითბო, რომელიც აფერადებდა წლებს, სინაზე, ჩვენს გულებში ამოკვეთილი, გამგზავრებით არ ქრება. ისინი უბრალოდ არსებობენ სხვა ფორმით: იმალება ქარში, მთვარის შუქზე, ყოველ რბილ მომენტში, როცა მათზე ვფიქრობთ.
სიკვდილი არ არის სიცოცხლის საპირისპირო, არამედ მისი ნაწილი. ის ძვირფასს ხდის დროებითს, გვასწავლის გამომშვიდობებისას და გვასწავლის, რომ ღრმად გვიყვარდეს, სრულფასოვნად ჩავეხუტოთ და ვიცხოვროთ გულმოდგინედ, სანამ შეგვიძლია.
ჩვენ არ უნდა გვეშინოდეს წასვლის, რადგან ის, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია, არასდროს წაგვართმევს დრო.
ვინც წავიდა, ნამდვილად არასოდეს მიდის. ისინი ახლახან მიაღწიეს წყნარ ნაპირს წინ, დროის სიღრმეში ელოდნენ ჩუმად გაერთიანებას. ჩვენ კი, მათ მიერ დატოვებული შუქის ტარებით, ვაგრძელებთ ნაზად სიარულს დედამიწაზე, კარგად ვცხოვრობთ-განშორების საუკეთესო პასუხი.
სიცოცხლე და სიკვდილი ბუნების რიტმია, მოსვლა და წასვლა ბედი. არც ხმაური, არც მწუხარება-მხოლოდ სინაზე, ყურება და დალოცვა.
